« و بعد از رفتنت»                                     

شبی از پشت یک تنهایی غمناک و بارانی ترا با لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم . تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم. پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس تو را از بین گلهایی که در تنهایی ام روئیده با حسرت جدا کردم و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم همین بود آخرین حرفت، و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم و من بعد از عبور تلخ و غمگینت حریم چشم هایم را بر روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم نمی دانم چرا رفتی نمی دانم چرا شاید خطا کردم و تو بی آن که فکر غربت چشمان من باشی نمی دانم کجا تا کی، برای چه ، ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید، و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد و گنجشکی که هر روز کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت تمام بال هایش غرق در اندوه غربت شد. و بعد از رفتن تو آسمان چشم هایم خیس باران بود و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت. کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد. و بعد از رفتنت دریاچه بغض کرد و کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد. و من با آنکه می دانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد هنوز آشفته چشمان زیبای توام .

برگرد:

ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد. نمی دانم چرا شاید به رسم و عادت
پروانگی مان باز برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم ...