تبسم خاموش

دلم تنگ است خدایا

ghatrehye-baran — Mon, 03 Mar 2008 19:26:13 GMT

عکست در دستم عشقت در قلبم و نگاهت در چشمانم

می درخشد.من چون گیاه خشک و نوپایی هستم که با

تابش خورشید عشق تو جان می گیرم و سبز می شوم.

من با تو هستی می یابم با تو زنده می شوم و زندگی می کنم...

با تو همه چیز دارم و بی تو هیچ ندارم.

تو بگو در این وانفسای محبت و عشق

در این روزگار ریا کاری و فریب چگونه می توانم دل از تو برکنم؟

چگونه می توانم این فا صله ها را بردارم.

بگو از کدام دریا و کدام صحرا باید بگذرم تا به تو برسم.

کدام رنگ از رنگین کمان زندگی را می خواهی تا پیشکش چشمان

مهربانت کنم؟

کدام ستاره را می خواهی تا فانوس راهت باشد در شب های دلتنگی...

بگو چه کنم تا برای همیشه با تو باشم تا ابد تا آخر زمان...

در عالم مستی قسم خوردم که

اگر تنها یکبار گویی دوستت دارم

تا ابد با تو خواهم ماند

عاشقت خواهم ماند بي آنكه بداني دوستت خواهم داشت

بي آنكه بگويم درد دل خواهم گفت بي هيچ كلامي

گوش خواهم داد بي هيچ سخني.در آغوشت خواهم گريست

بي آنكه حس كني . در تو ذوب خواهم شد بي هيچ حرارتي

اين گونه شايد احساسم نميرد

اگر پوسیده گردد استخوانم

نگردد مهرت از جانم فراموش

وقتی دلتنگ شدی به یاد بیار کسی رو که خیلی دوست داره.

وقتی ناامید شدی به یاد بیار کسی رو که تنها امیدش تویی

وقتی پر از سکوت شدی به یاد بیار کسی رو که به صدات محتاجه

وقتی دلت خواست بشکنه به یاد بیار کسی رو که توی دلت یه کلبه ساخته

چرا تنهایم گذاشتی چرا؟

ghatrehye-baran — Mon, 10 Dec 2007 06:13:18 GMT

تاریکی را از همه ی لحظه های زندگی ام پاک می کنم . وقتی تو هستی قلب من

چه ظرفیتی دارد برای دوست داشتن تو ...

من از تو لبریزم و اگر نباشی مثل بعدازظهرهای پاییز می شوم . من از تو اعتبار

می گیرم مثل ابرها از اقیانوس، مثل بغض ها واشک هاازدلتنگی ،مثل شکوفه ها

از بهار ...

دوست دارم در سرزمین قلبم خانه ای بسازم . خانه ای که پنجرهایش هیچ گاه از

دیدن تو سیر نمی شوند.

عزیزم !

وقتی تو هستی می توانم همه ی دنیا را سطر به سطر بخوانم ومسیر زندگی رااز

پرنده ها بپرسم . وقتی تو هستی کلمه ها تمام می شوند وحرفها ته می کشند .

بهترین همدم وتکیه گاه زندگی ام ، تو معنا ی مجسم همه ی کلمه های کتاب آفرینشی

کاش در این سکوت ، با من دنیایی از مهر بیایی.

بی تو مثه سکوت می مانم ویه بغض خفته در گلو ...

در کنار پنجره ای ایستاده ام در این دور دستها

صدای پا میآید از کوچه پس کوچه های غربت

که قدمهایش حکایت از طلوع غم میکند

دلهره ای در وجودم پدیدار میشود

پنجره را میبندم و دوان دوان به کناره ای مینشینم

صدا نزدیکتر میشود قدمها تند تر

شب است و ماه تنها

جغد شب سکوتش را میشکند

دلکده ی وجودم. وجودم را میلرزاند

چشمانم به پنجره خیره است

اما دلم :

به صدای ساز قدم غریبه نزدیک شده است

کیست مهمان من ؟

غم است مهمان دلکده ی شبهای من...!

وقتی نیستی خونمون با من غریبی میکنه...!

دل اگه میگه صبورم خود فریبی میکنه...!

وقتی نیستی گل هستی خشک و بی رنگ میشه...!

نمیدونی...؟

که چقدر دلم برات تنگ میشه....انیبم!!!

گریه

گریه... چه واژه سبک و دلتنگی

گریه...چه واژه آرام كننده اي

گریه...چه واژه شاد و دردمندی

دلم بدجور هوای گریه کرده...

گریه به خاطر تمام نا گفته هام...

گریه برای تمام تنهایی هام...

گریه برای تمام دردهام...

گریه برای تمام نانوشته هام...

آمــــدم بــســویــت مــیــروی از کـــنـــارم

بــمــان ای نــازنــیــنــم نــرو از کــنـــارم

نشستم بر لب جوی ندیدم تو را در کنـارم

کجا رفتی هــمــنـشـیـنـم کجا رفتی هم زبانم

غــــــم دوری تو چنان مرا افـــــــســرده کرد

که دلم از افــــــســـــردگی پـــژمـــرده گشت

سالها بود با تو بودم با تو خواندم ولی الان هیچ و پوچم

چکار کردی با دل من ،مرا از یاد بردی ای هم زبانم

با تو بودم بی تو تنها با تو هر جا میخوانم بی تو این ترانه

هم زبانم هم نشینم میخوانم از ته دل تا بگویم این ترانه

کجا رفتی چرا تنها گذاشتی همه جا رفتم همه جا گشتم

اما تو مرا افسرده کردی پژمرده کردی بدان همه جا گشتم

بیا باش در کنارم تا بخوانیم از گذشته

بیا تا با هم باشیم تا بگوییم از گذشته

بیا که با هم حرفها داریم تنهایم مگذار با تو حرفها دارم

چرا اینگونه مرا تنها گذاشتی بدون تو من جسمی بی روحم

چکار کردم من ِعاشق بر تو چرا تنها گذاشتی

تو تنها ترین تنهایی تنهاییم بودی چرا تنها گذاشتی

تو تنها گذاشتی مرا ولی افسوس که من باز هم تو را میخواهم

تو تنها هم زبانم هم نشینم بودی تنها کسی بودی که در این دنیا داشتم

چرا تنها گذاشتی از تو میخواهم برگردی بر لب این جوی تا با تو باشم

برگرد ای هم زبانم هم نشینم باز من ترا میخواهم

همه می گویند آن کسی که رفت بی وفاست

ولی من میگویم بی وفایی از او نیست از زمونه است

همین را دانم که دوستت دارم جز محبت هیچ چیز بر تو نکردم

همه خوبی ُ مهر محبتی که در دل داشتم همه را جان فدای تو کردم

فقط این را دانم که حرفهایم همه را رکُ راست بر تو باز گو کردم

هــیــچ دروغــی بــرتــو نــگــفــتــم که از مــن رنــجــیــده بــاشــی

همه کار کردم همه جا رفتم ترا یابم افسوس که چرا مرا نمیخواهی نمیدانم

فقط برگرد بگو چکار کردم همین را دانم که گناه من این بود

ترا دوست داشتم جز این فکر نکنم بر تو ظلمی کرده باشم

دل من ...

ghatrehye-baran — Sat, 27 Oct 2007 07:55:18 GMT

آرزوهایم را با تو دوست دارم

ای نفس رخساره طبیعت .

ای آبی بیکران دریا ،

ای زیباترین معبود ،

ای نسیم دل نواز بهاری ،

ای که حضورت دل انگیزترین حرف عاشقانه ،

ای که سیمایت پرشور ترین عشق کودکانه ،

من ، زمین ، نور ، هوا را ، با تو دوست دارم .

دلم از آشفتگی ها پر زد ،

مرحم دل تو بودی .

نگاهم بر پاکی معصومانه نگاهت گم گشت،

دلم از مهربانی ها پر شد ،

وجودم مملو از عشقت شد ،

آخرین مرز عبور نگاهم تو بودی .

اولین راز دلم ، گرمی دست تو بود ،

بی تو بودن ، با تو بودن ، همه از عشق تو بود ،

عمق معنای نگاهم ، پره تصویر تو بود ،

ای گل سرخ وجودم ،

تپش هر نفس من ، همه با یاد تو بود .

اگر تو نبودی کدام واژه مرا تا عروج ما می برد؟

اگر تو نبودی سلام راکه به لبخند پاسخش میداد؟

نگاه منتظرم راه برنگاه که می بست؟

ز پشت پنجره چشمان من که را می جست؟

اگر تو نبودی کدام واژه به لبهای من گره می خورد؟

سرای خاطره ام راز دارکه می بود؟

اگر تو نبودی دلم هوای که می کرد؟

سفر به یاد که اغاز می توانستم؟

اگر تو نبودی فضای خاطره ام عطر یاد که را داشت؟

کدام واژه به جای تو ورد لب می شد؟

اگر تو نبودی دل غمدیده را چه کس می برد؟

کدام خنده مرا جان تازه ای می داد؟

کدام شرم نجیبانه اتشم می زد؟

کدام بغض غریبانه گریه سر می داد؟

اگر نبودی به شوق که اغاز می توانستم؟

به کوی که پرواز می توانستم؟

تو را به جان سپیده تو را به سوسن و شبنم

تو را به ساقه گندم تو را به سوره مریم

تو را به پاکی کوثر تو را به عمر شبنم بی تاب

تو را به رویش نیلوفرانه در مهتاب

تو را به هق هق ارام بی صدا سوگند بمان

بمان که گر تو بمانی بهار خواهد ماند

بمان که گر تو بمانی دوباره خواهم ماند دوباره خواهم خواند

برای باور فردا شبانه خواهم راند

بمان که گرتو بمانی

امید خواهد ماند

بعد از تو دلم هميشه گريان باشد

چون موج اسير خشم طوفان باشد

بعد از تو شود نگاه من خشک به در

تنها و غمين و بی نگهبان باشد

بعد از تو دگر نمی پذيرم دل را

دل را هوس هميشه نالان باشد

آن موی سيه، چشم خمار آلودت

من باشم و اين قلب پريشان باشد

دلم برای خودم می سوزه ...

ghatrehye-baran — Tue, 23 Oct 2007 05:21:18 GMT

کاش بودی تا دلم تنها نبود

تا اسیر غصه شبها نبود

کاش بودی تا برای قلب من

زندگی این گونه بی معنا نبود

کاش بودی تا لبان سرد من

قصه گوی غصه غمها نبود

کاش بودی تا کوچک دست عاشقم

غافل از لمس گل مینا نبود

کاش بودی تا زمستان دلم

این چنین پر ز سوز و سرما نبود

کاش بودی تا فقط باور کنی

بعد تو این زندگی فردا نبود

دلم براي خودم مي سوزه.... براي دوست داشتنهام..... براي خواستنهام........ براي تك تك اين دونه هاي اشك.....كه توي تنهايي مي بارن و من........ به كي مي تونم بگم چي تو دلم ميگذره........اخخخ خـــــــــــــــــــــــــــــدا!!!....... من ادمم.......منه لعنتي....... منه حقير و بي ارزش...... بنده ي توام....... تويي كه نمي دونم به چه جرمي .......محكوم اين دنيام كردي...... محكوم اين زندگي ....... محكوم اين لحظه هاي زشت و.......... پر از بي ارزشي!................ چه كنم كه دلم.....به جبر اين دنيايي كه تو ساختي.... از سنگ نيست؟! ....... چه كنم كه اونقدر پر از حماقتم....... كه نديدن ها هم..... برام دليله دلتنگيه؟!......... دليل حسرت داشتن....... حسرت ديدن...... خواستن................... و هميشه نبودن........ نبودن...........نبودن....... من رويا نمي خوام!........خاطره نمي خوام!........من اين گذشته ي لعنتي رو كه..... هميشه برام پر از اشك و دلتنگيه نمي خوام!!!.......خدايا!...........منم يكي مثل همه...... مثل خيليها....... تا كي بايد اين باشه زندگيم؟!........ يا از سنگم كن......... يا......... نجاتم بده از اينهمه دلتنگي و..........بغض.................. تو گوشم پره از فرياد بي اعتنايي ....... مگه ازت نخواستم؟!........مگه بهت نگفتم خداجونم........ اگه قراره بازهم رفتن .....اينجور تلخ لحظه هام رو باروني كنه...... پس نذار كه باشه..... كه بياد .........كه بشه زندگيم........... بشه دليل شادي و غمم...... بشه بهونه ي...... درك ثانيه ها.......... پس.......... چرا؟!............ چرا صدامو نمي شنوي؟! ........مگه چقدر بدم كه........تو هم فراموشم كردي؟!.........

دل شکسته ...

ghatrehye-baran — Mon, 01 Oct 2007 09:22:48 GMT

ميروم خسته و افسرده و زار سوي منزلگه ويرانه ي خويش
به خدا مي برم از شهر شما دل شوريده و ديوانه ي خويش
مي برم تا كه در آن نقطه ي دور شوست وشويش دهم از رنگ گناه
شست و شويش دهم از لكه ي عشق زين همه خواهش بي جا و تباه
مي برم تا ز تو دورش سازم ز تو اي جلوه ي اميد محال
مي برم زنده به گورش سازم تا از اين پس نكند ياد وصال
ناله مي لرزد ، مي رقصد اشك
آه بگذار كه بگريزم من
از تو اي چشمه ي جوشان گناه
به خدا غنچه ي شادي بودم
دست عشق آمد و از شاخم چيد
شعله ي آه شدم صد افسوس
كه لبم باز بر آن لب نرسيد
عاقبت بند سفر پايم بست
مي روم ، خنده به لب ، خونين دل
مي روم از دل من دست بردار
اي اميد عبث بي حاصل

رسم عاشقی

یاد خاطراتت من رو تویه تنهایی هام به آتیش کشیده

به هر مسافری که ازت نشونی دادم میگه تو رو ندیده

شکستم وقتی دیدم دستات و ندارم اما تو که نمیدونی

میرم اونجا که خاطراتت رو زنده کنم از شبهای ویرونی

عاشق تو بودم که گرمی حضورت شده بود تموم دنیام

گناهی نکردم جز اینکه دل بستم اما میگفتی تورو نمیخام

میگن عاشقی بوده گناهم، با ترکت عشق تنها اشتباهم

از وقتی با بارون حضور رفتی حس میکنم بی تکیه گاهم

تویه خاطراتم دنبال تو میگردم اما از تو ردپایی نیست

هوا دل گرفته شب بیداره اما از یاد تو صدایی نیست

اگه که ناامید بشم و نیایی میدونی میمیرم تویه تنهایی

دنبالت گشتم اما دیگه نیستی کاش میشد بدونم کجایی

تورو که ندارم مثل این میمونه که رفته باشم ز خیالت

هنوزم باز مثل گذشته ها میگردم تویه قصه ها دنبالت

میدونم هیچ وقت نمیره از یادم سیاهی قاب چشات

کاش بودی تا باز بزارم دست سردم رو توی دستات

این رسم عاشقی نبود که تو بری و من دیوونه تر شم

با اونیکه دوسش داری بری و از نبودت خسته تر شم

تویه تمومه دنیا من عاشق توام اما تو باز با دیگرونی

عاشقی کس دیگه ای بودی که مردم اما حیف نمیدونی

از پیشم با خنده داری میری وقتیکه من بیقرار چشماتم

از دارو ندار دنیا بخاطر تو گذشتم که اینجور منتظر نگاتم

از بغض گریه دیگه نگفتم چون حضور تو بود واسم بهونه

اشکا من خاطرات لحظه لحظه های نبودن تو رو میدونه

آخر میری به عشقی برسی که در آرزوش بودی همیشه

منم میمیرم که زنده بودنم درمونی برا درد دلم نمیشه

شاید که روزی ترانه عاشقیم برات جون بگیره دوباره

لحظه ای برای خداحافظی برسی که دل دیگه جون نداره

از مسافر...